در این روزهایی که به علت شیوع ویروس کرونا کسب و کارهای اکثر مردم دچار نوسانات شده است، روی آوردن به مشاغل  خانگی و استفاده از فضای مجازی برای فروش محصولات راهکار مناسبی به نظر می‌رسد.

به گزارش روابط عمومی انجمن مدرسان اقتصاد مقاومتی، مریم فولادزاده:‌ با شیوع ویروس کرونا و کاهش تردد برای پیشگیری از ابتلا در روزهای آخراسفندماه که روزهای پررونق کسب‌وکارهای خرد است، آخرین حلقه از حلقه‌های فعالان اقتصادی که صاحبان مشاغل جزء هستند و به‌صورت مستقیم با مردم برای عرضه‌ی محصولات خود در ارتباط هستند، با آسیب‌های جدی روبرو شده‌اند.

پای دردودل چندنفر از صاحبان مشاغل آزاد نشستیم‌ تا از زاویه‌ای نزدیک و واقعی‌ به این مسئله نگاه کنیم. خانم اسدی می‌گوید: «منزل ما سمت هفت تیر است، این موقع سال همیشه شلوغ‌ترین ایام سال بود و حتی تا آخرشب، جمعیت زیادی در حال خرید و تردد در این محدوده بودند؛ اما حالا کسی نیست. از ساعت نه شب همه‌ی مغازه‌ها تعطیل می‌شوند اما هیچ دست‌فروشی بساطش را پهن نمی‌کند؛ دست‌فروشی که یک‌سال به امید چنین روزی نشسته بود تا یک سرمایه‌ی کوچکی در آخرسال برای رونق کارش جمع کند.»

 خانم صادقی که کار زیورآلات انجام می‌دهد، می‌گوید: « تمام امیدم به برپایی نمایشگاه‌ و گالری در آخر سال بود. یک‌سال زحمت کشیدم و محصول آماده کردم تا آخرسال بفروشم اما حالا هم محصولم روی دستم مانده است و هم سرمایه‌ام تمام شده است. هیچ وقت فکر نمی‌کردم که یک ویروس کوچک چنین تأثیر بزرگی روی کارم بگذارد. بیشتر از همه نگران دوستم هستم که برای نمایشگاه‌های بهاره آخرسال، خوراکی‌‌های زیادی آماده کرده بود که اگر نفروشد، روی دستش می‌ماند و خراب می‌شود!»

آقای رحمانی که لبنیات سنتی می‌فروشد، از اوضاع این روزها به شدت گلایه دارد. او می‌گوید: «از وقتی ویروس کرونا وحشت را به جان مردم انداخت و همه‌ی کارشناسان گفتند برای پیشگیری از ابتلا به این ویروس، لبنیات مصرف نکنید، اوضاع مالی‌ام به شدت خراب شده است. بیشتر روزها حتی پانزده هزارتومان هم درآمد ندارم. هیچ کس مثل قبل سمت خرید لبنیات نمی‌آید.»

آقای حدادی مغازه‌ی فروش عینک در بازار دارد. استرس تمام وجودش را گرفته است. او در مورد اوضاع اقتصادی خودش می‌گوید: « دلم‌خوش بود به سود آخرسال. هرچه اوضاع این چند وقت خراب بود و فروشم نسبت به میزان اجاره‌ کم بود، به خودم دلداری می‌دادم که مثل هرسال، آخراسفندماه همه چیز جبران می‌شود. اما اوضاع بدتر که نه وحشتناک شده است. خیلی تلاش کنم، روزی یک یا دو عینک می‌فروشم. این روزها نه تنها سود نکرده‌ام حتی نمی‌دانم اجاره‌ی سنگین مغازه را که بالای چندمیلیون است، چطور تأمین کنم؟»

آقای شریفی، تولید ادکلن دارد. صحبت از کاروکاسبی که می‌شود با نارضایتی می‌گوید: « نزدیک صدمیلیون پول از این طرف و آن طرف جمع کردم تا برای روزهای آخرسال، تولیدم را بالاتر ببرم. اما از وقتی که بحث پیشگیری از ویروس کرونا با استفاده از وسایل ضدعفونی زیاد شده است، الکل صنعتی نایاب شده است. کارم لنگ الکل است. نمی‌توانم تولید کنم و هیچ درآمدی ندارم. از طرفی باید مبالغی که قرض گرفته‌ام را بعد از سال جدید پرداخت کنم!»

زمانی که بازار با رکود روبرو می‌شود؛ مغازه‌ها تعطیل می‌شوند، درآمدها از بین می‌روند و اقتصاد خانواده‌ها به‌صورت مستقیم تحت‌الشعاع قرار می‌گیرد. در نتیجه، اجاره خانه، اقساط بانکی و خرج‌های ثابت ماهانه، به تعویق می‌افتند و افراد با فشار مضاعفی روبرو می‌شوند.

راهکارهایی برای روزهای نفس گیر

برای ارتقای تاب‌آوری این بخش در برابر تهدیدات ناشی از بحران کرونا، علاوه بر عزم ملی، سیاست‌ها و تدابیری نیز از سوی‌ نهادهای دولتی و خصوصی لازم است. در حوزه‌ی سیاست‌های دولتی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

به تعویق انداختن پرداخت‌های مالیاتی، اقساط بیمه‌، عوارض شهرداری، عوارض گمرکات و اقساط بانکی و تأمین موادبهداشتی و ضدعفونی تا صاحبان مشاغل خرد، توان عرضه‌ی بهداشتی کالای خود را داشته باشند.

این تدابیر و سیاست‌های دولتی تا حد زیادی از استرس‌ و فشارمضاعف این افراد کاسته و آمادگی آن‌ها را برای مقابله با روزهای بحرانی بیشتر می‌کند.

در بخش خصوصی و مردمی هم می‌توان سیاست‌هایی را اتخاذ کرد، به تعویق انداختن اقساط اجاره‌ی خانه توسط مالکان، حمایت افراد خیر از این افراد و پرداخت وام‌های قرض‌الحسنه و بی‌مدت، از جمله راهکارهایی است که  برای عبور از این بحران، بسیار مؤثر است. همچنین روی آوردن به خرید و فروش‌های اینترنتی و آنلاین، روشی مؤثر برای رونق کسب‌وکار این افراد در فضای ملتهب بازار است.

انتهای پیام/.

یک پاسخ ارسال نمایید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *